Με πρωτοβουλία της εταιρείας μελέτης και έρευνας της ιστορίας Σερρών και του δήμου Σερρών διοργανώθηκε 9-11-2026 στις Σέρρες εκδήλωση η οποία περιελάβανε έκθεση κάποιων έργων του Νιγριτινού ιμπρεσιονιστή ζωγράφου Ουμβέρτου Αργυρού και παρουσίαση του ιστορικού της οικίας Αργυρού στις Σέρρες. Τα έργα της έκθεσης πρόσφεραν για τις ανάγκες της έκθεσης Σερραίοι πολίτες οι οποίοι τα έχουν στα σπίτια τους. Μίλησαν στην εκδήλωση ο πρόεδρος της εταιρείας Ε.Μ.Ε.Ι.Σ Δημήτριος Δημούδης ,ο εικαστικός Βασίλης Βαφειάδης και η αρχιτέκτονας και πρώην καθηγήτρια του ΔΙΠΑΕ Λίλα Θεοδωρίδου.
Αξίζουν συγχαρητήρια στους διοργανωτές και στους ομιλητές για την όμορφη εκδήλωση. Η εκδήλωση αυτή μου έδωσε το ερέθισμα να αναφέρω κάποια στοιχεία για την σπουδαία σταδιοδρομία του Ουμβέρτου Αργυρού. Ο πατέρας του Σάββας Αργυρός ήταν καπνέμπορος και προσωρινά διέμενε στην Καβάλα. Η έδρα των περισσοτέρων εταιρειών καπνού ήταν η Καβάλα. Εκεί γεννήθηκε ο Ουμβέρτος το 1882. Είχε και μία αδελφή τη Μαρίκα η οποία ήταν παντρεμένη με τον πρώτο συμβολαιογράφο των Σερρών τον Κωνσταντίνο Τριανταφυλλόπουλο.
Ο Ουμβέρτος Αργυρός έφυγε σε ηλικία δέκα ετών για την Αθήνα με πρωτοβουλία του θείου του πολιτικού Αθανάσιου Αργυρού αδελφού του πατέρα του Σάββα. Ο Αθανάσιος Αργυρός εξελέγη 6 φορές βουλευτής και έγινε 3 φορές υπουργός. Στην κυβέρνηση Γούναρη υπουργός γεωργίας ,στην κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη υπουργός γεωργίας και στην κυβέρνηση Ζαΐμη υπουργός παιδείας.
Σπούδασε από το 1900 ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, με δάσκαλους τους Νικηφόρο Λύτρα και Γεώργιο Ραιλό οι οποίοι ήταν οι σπουδαιότεροι ζωγράφοι του 19ου αιώνα και αποφοίτησε με άριστα το 1904. Αργότερα έλαβε υποτροφία και συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία του Μονάχου από το 1907 ως το 1911. Φοίτησε τρία χρόνια στην Ακαδημία Καλών Τεχνών Μονάχου και τιμήθηκε με επαίνους και μετάλλια. Παρέμεινε στη Γερμανία μέχρι το 1929 πραγματοποιώντας ταυτόχρονα μεγάλο ταξίδι εκπαιδευτικού χαρακτήρα στην Ευρώπη, την Ελλάδα και τη Μέση Ανατολή. Το 1929 επέστρεψε στην Ελλάδα και εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών ενώ αργότερα διετέλεσε υποδιευθυντής τέσσερις φορές και τρεις φορές διευθυντής της σχολής ώσπου αποχώρησε λόγω συνταξιοδότησης.
Διακρίθηκε για τα τοπία, τις προσωπογραφίες και τις συνθέσεις του, με έντονο φως, ζωντανά χρώματα και ιμπρεσιονιστική διάθεση. Εκτός από ζωγράφος ήταν σκιτσογράφος και γλύπτης.
Στο εργαστήριό του, μαθήτευσαν πολλοί μετέπειτα σημαντικοί Έλληνες καλλιτέχνες , όπως οι Στέφανος Αλμαλιώτης, Βλάσης Κανιάρης, Φώτης Ζαχαρίου, Τηλέμαχος Κάνθος ,Χρήστος Καπράλος, Γιώργος Μανουσάκης, Γιάννης Μόραλης,Νίκη Καραγάτση, Νίκος Νικολάου, Θωμάς Φανουράκης, Γιάννης Σπυρόπουλος, Χρήστος Χρηστίδης κ.ά.
Κατά τη διάρκεια του Ελληνοιταλικού Πολέμου, έλαβε εντολή από την κυβέρνηση Μεταξά να πάει στο μέτωπο ως επίσημος πολεμικός εικονογράφος, μαζί με τον γλύπτη Φωκίωνα Ρωκ .Από την επίσκεψή του στο μέτωπο, δημιούργησε 32 πίνακες που απεικονίζουν το Έπος του 1940 και που σήμερα στολίζουν το Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας. Το 1952 η Ακαδημία Αθηνών τού απένειμε το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών και το 1959 τον εξέλεξε τακτικό της μέλος.
Κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του διαδρομής έλαβε μέρος σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Γερμανία,Μπιενάλε της Βενετίας τα έτη 1934 και 1936, κλπ)..Πέθανε στην Αθήνα το 1963.Η διώροφη οικία που αγόρασε στις Σέρρες λίγα χρόνια πριν το θάνατο του, αποτελεί ένα από τα ωραιότερα κτήρια της πόλης των Σερρών .Έργα του βρίσκονται σε διάφορα μουσεία και ιδρύματα όπως Εθνική Πινακοθήκη , το πολεμικό μουσείο Αθηνών ,η Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας και συλλογές ιδιωτών.
Το 1952 υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Σερρών και Μελενίκου, με έδρα την Αθήνα, συμμετέχοντας στο πρώτο προσωρινό διοικητικό της συμβούλιο.
Ήταν παντρεμένος με την Τζένη Λυμπεροπούλου επίσης ζωγράφο.
Η ιστορία της οικίας που συνδέθηκε η πόλη των Σερρών με τον Ουμβέρτο Αργυρό τον τελευταίο ιδιοκτήτη της κατοικίας είναι :
Ο γαμπρός του Ουμβέρτου Κωνσταντίνος Τριανταφυλλόπουλος αγόρασε αυτή την οικία που βρίσκεται επί της οδού Αθανασίου Αργυρού .Μετά τον θάνατό του η οικία περιήλθε στην αδελφή του και όταν πέθανε και εκείνη η οικία περιήλθε στον Ουμβέρτο.Η κήρυξή του ως διατηρητέου έγινε το 1990, ενώ το 1992 αγοράστηκε από την Τοπική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων. Την αρχιτεκτονική μελέτη και την προσπάθεια επανάχρησης ανέλαβε η αρχιτέκτονας Άννα Γκαρέτσα.
Η τροποποίηση του σχεδίου πόλης το 1994, με την αναθεώρηση των ρυμοτομικών και οικοδομικών γραμμών, έπαψε να το καθιστά ρυμοτομούμενο και επέτρεψε την αποκατάστασή του. Στη συνέχεια το κτίριο χρησιμοποιήθηκε για πολλά χρόνια για διοικητικές ανάγκες της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων.
Με το πρόγραμμα ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ(Νόμος 3852/2010) το κτήριο περιήλθε στην ΠΕΔ (Περιφερειακή Ένωση Δήμων) της περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας.
About Author
