Ένα θερμό ευχαριστώ
Τώρα που βρίσκομαι στο σπίτι μου και γιόρτασα τις γιορτές των Χριστουγέννων εδω, δεν ξέχασα και τις γιορτές της Αναστάσεως που γιόρτασα στο “Κέντρο Αποκατάστασεως ΑΝΙΜΟΥΣ” που βρίσκεται στην Λάρισα. Τις γιόρτασα με πολύ αγάπη και με όλες τις Χριστιανικές αρχές: κοινωνήσαμε, τσουγκρίσαμε αβγά κ.λ.π. και προ πάντων όλα με πολύ αγάπη. Μπήκα στο “Κέντρο αποκατάστασης” σαν μια απλή ασθενής αλλά η αγάπη που συνάντησα μ’ εκανε να νιώσω ότι βρίσκομαι σ’ ενα πολύ οικείο περιβάλλον. Η προισταμένη μας “Ελένη” έμπαινε στο δωμάτιο μας μ’ ενα πλατύ χαμόγελο και μετά με το ίδιο χαμόγελο γεμάτο αγάπη έλεγε: “για να δούμε πως πάει το κορίτσι μου”, μετρούσε πίεση, σφυγμούς… και Θερμοκρασία, 1 φορά την εβδομάδα εξέταση αίματος και επίσκεψη των ιατρών της (φυσιολόγου, νευρολόγου και ψυχιάτρου). Όλες οι εξετάσεις που αφορούσαν την κατάσταση και την πρόοδο της υγείας ήταν σε συνεχή παρακολούθηση. Με όλο το προσωπικό είχαμε συνδεθεί πάρα πολύ και διδάχτηκα πολλά. 1) Προσπαθούσα να βγάλω την νυχτικιά μου και παρακάλεσα την Σοφία (Σοφούλα) τη νοσηλεύτρια να με βοηθήσει. “Σε παρακαλώ Σοφούλα, βοήθησε με!” “Όχι κυρία Χρυσούλα, μπορείς μόνη σου.” “Μπορείς” το τόνισε κι έφυγε, προσπάθησα λίγο και μπόρεσα. Αυτό το μπορείς συνέχεια γύριζε και γυρίζει στο μυααλό μου. Όταν έκανα πορεία με το “Πι” στον διάδρομο, έβγαινε η Σοφούλα από το δωμάτιο στο διάδρομο και το λέγαμε φωναχτά “μπορείς” για να το ακούνε και οι άλλοι ασθενείς και να προσπαθήσουν, και να μπορέσουν. Στο βηματισμό που έκανα έβαζα ένα στόχο να φτάσω μέχρι την εικόνα της Παναγίας που κρατάει την Τίμια ζώνη. Πολλές φορές κουραζόμουν προτού να φτάσω και τότε σήκωνα το κεφάλι ψηλά κι έλεγα: “μπορείς Χρυσούλα να πας να χαιρετίσεις την Παναγία”. Χρειάστηκε να καθίσω στο καρεκλάκι και προσπάθησα μόνη μου (δίπλα ήταν) η φυσιοθεραπεύτρια μου και με χαρά είπε “ωραία, μπορείς”…2) Είχα εξοικειωθεί με όλους τους γύρω μου. Έτσι όπως ήμουνα ξαπλωμένη ακούω από την πόρτα μια φωνή: “Κυρία Χρυσούλα, να πάρω ενα πακετάκι πατατάκια;” “που είναι τα πατατάκια;” “στο κομοδίνο σας.” Τα πήρε μ’ ευχαρίστησε. Δεν έτρωγε γλυκά και ζήτησε τα πατατάκια! Τόση απλότητα και οικειώτητα.3) Το μεσημέρι έμπαινε ήλιος από το παράθυρο και φόρεσα γυαλιά ηλίου και ήμουν ξαπλωμένη. Οι μεταφορείς που είναι συνέχεια στο διάδρομο (έτοιμοι για προσφορά, νέοι και γεροί) άρχισαν να λένε “κυρία Χρυσούλα, σε ποιά παραλία κάνετε ηλιοθεραπεία με τα τόσο ωραία και ακριβά γυαλιά;” νόμιζα ότι με κορόϊδευαν αλλά μου εξήγησαν οι νεαρές νοσηλεύτριες ότι τα γυαλιά μου ήταν γνωστής μάρκας. Φυσικά τα γυαλιά ήταν δώρο αγάπης. Τώρα πως διέκριναν την μάρκα από την πόρτα δεν ξέρω.4) Όταν άρχισα να σηκώνομαι και να κάθομαι στο καροτσάκι, τότε σκέφτηκα ν’ αρχίσω να γράφω, να ασχολούμαι με κάτι που μου γέμιζε τις σκέψεις και την ψυχή μου. Ζήτησα την άδεια από την προισταμένη αν μπορώ να χρησιμοποιήσω το τραπεζάκι που ήταν στο δωμάτιο σαν γραφείο που εκεί οι νοσηλεύτριες τοποθετούσαν τα δικα τους…. Η προισταμένη διακριτικά και με το ωραίο της χαμόγελο με ρώτησε: “τι θα γράψετε κ. Χρυσούλα;” “δεν θα το κοινοποιήσω αλλα θα το πω σε
σας.” Το πρώτο μου θεμα είναι: Πάσχα στο νοσοκομείο και στο “Κέντρο αποκατάστασης “ΑΝΙΜΟΥΣ” που βρίσκεται στην Λάρισα.” Ένθουσιαστηκε η προισταμένη και μου είπε θα είναι στο πλευρό μου για ότι χρειαστώ και ότι δεν θα το πεί σε κανέναν τι γράφω. Πρώτη μέρα κάθομαι να γράψω, ο μεταφορέας που μ’ έβαλε στο τραπεζάκι με ρώτησε “τι θα γράψετε κυρια Χρυσούλα; Σε παρακαλώ πές μου, εγω ξερω να κρατάω μυστικά, ξέρω ότι θα γράψετε κάτι πολύ καλό πέστε μου.” “Χρήστο, όταν το τελειώσω, πρώτα θα το δώσω σε σένα.” Ξαφνικά μπαίνει η γιατρός η κ. Ζιώγα και με ρωτάει “τι γράφετε κ. Χρυσούλα;” “Όταν το τελειώσω θα σας το δώσω.” Το μυστικό μου το ήξεραν μόνο τρείς, η προισταμένη, η γιατρός και ο μεταφορέας. Αργότερα όταν άρχισα να κάνω ασκήσεις το είπα και στην Φυσιοθεραπεύτρια μου. 1) Εκείνο που τόνιζα σ’ όλο το προσωπικό ήταν ότι ο κόσμος συνηθίζει να λέει: αυτός/αυτοί, έχουν χρυσά χέρια. έγω όμως λέω ότι τα χέρια σας είναι ευλογημένα. Ο Χριστός κατέβηκε στόν κόσμο για να διδάξει και για να θεραπεύει τους ασθενείς. Οι τελευταίες του παραγγελίες προς τους μαθητάς του ήταν: α) “Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη βαπτίζοντες εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνέυματος.” β) “Ασθενείς θεραπεύετε πάσαν νόσον”.2) Εκείνο που τόνισε ο ίδιος ο Χριστός είναι το “ευχαριστώ” που παρέλειψαν να πούν οι 9 (λεπροί) που θεραπεύτηκαν. Ένας μόνον βρέθηκε να πεί “ευχαριστώ”. Και οι “Δέκα” λεπροί, παρεκάλεσαν να τους λυπηθεί όμως ένας μόνο τον ευχαρίστησε.Κι εγώ ευχαριστώ όλους τους εργαζομένους στο “ΑΝΙΜΟΥΣ”, ευχαριστώ το ανώτερο προσωπικό, ολους τους εργαζομένους, τους ιατρούς, τους νοσηλευτές, τους ασχολούμενου με την καθαριότητα, την σίτηση μας. Και εύχομαι να ευλογεί το άγιο και δύσκολο έργο σας.
Χρυσούλα Παναγοπούλου
About Author
