Γράφω σπάνια στα social media. Τόσο σπάνια, που κάποιοι βλέποντας αυτή την ανάρτηση μπορεί να αναρωτηθείτε αν την έγραψα πράγματι εγώ.
Ίσως, όμως, ήρθε η ώρα να πω δυο πράγματα ως ένας από τους τρεις ανθρώπους που τρέχουμε τον μπασκετικό Πανσερραϊκό. Για όσους δεν το γνωρίζουν, είμαστε ο Τάσος Παναγιώτου, ο Θεόδωρος Κάντας και εγώ.
Σήμερα, η γυναικεία ομάδα μας έδωσε τον πρώτο ευρωπαϊκό αγώνα στην ιστορία της. Για εμένα, αυτή η στιγμή έχει και μια προσωπική σημασία: την προηγούμενη φορά που θυμάμαι ομάδα των Σερρών να αγωνίζεται στην Ευρώπη, ήμουν έξι χρονών και η μητέρα μου ήταν τότε έφορος στον ΑΟΣ.
Ας κάνουμε, λοιπόν, μια μικρή αναδρομή σε όσα έχουμε καταφέρει από τότε που αναλάβαμε.
Η ανδρική ομάδα βρίσκεται στη Β΄ Εθνική, με καλές και δύσκολες χρονιές, αλλά με σταθερή προσπάθεια και παρουσία, έχοντας συμμετάσχει και στα πλέι οφ ανόδου.
Στο αναπτυξιακό, φτάσαμε τέσσερις φορές στις οκτώ κορυφαίες ομάδες της Ελλάδας σε Πανελλήνιο Πρωτάθλημα: δύο φορές με το εφηβικό και δύο με το παιδικό. Είδαμε παιδιά από την ακαδημία μας να ανοίγουν τα φτερά τους και τα καμαρώνουμε. Τον Γιάννη Σπανό, που το καλοκαίρι ήταν αρχηγός στην Εθνική Παίδων και πήρε μεταγραφή στον ΠΑΟΚ. Τον Δημητράκη, που φέτος πήγε στη ΧΑΝΘ για να κάνει το επόμενο βήμα του.
Στο γυναικείο, αναλάβαμε μια ομάδα παρέας στην Α2, που τότε δεν συμμετείχε ούτε στο Κύπελλο. Μέσα σε τρία χρόνια φτάσαμε να μιλά όλη η μπασκετική Ελλάδα για τον Πανσερραϊκό και να εκπροσωπούμε τις Σέρρες στους ομίλους του EuroCup.
Αυτή η διαδρομή θέλει χρόνο, χρήματα, προσωπικές θυσίες και καθημερινή δουλειά. Και για να είμαστε δίκαιοι, χωρίς τη βοήθεια του Δήμου δεν θα είχαμε καταφέρει να φτάσουμε μέχρι εδώ. Γι’ αυτό οφείλουμε ένα μεγάλο και ειλικρινές ευχαριστώ.
Από εκεί και πέρα, όμως, θέλω να μιλήσουμε και για εμάς. Για την πόλη μας, τους επιχειρηματίες, τους φιλάθλους, τους δημοσιογράφους. Για όλους μας.
Σήμερα αγωνιστήκαμε στο Γκορζούφ της Πολωνίας, σε μια πόλη περίπου 100.000 κατοίκων, με ένα υπερσύγχρονο γήπεδο 5.100 θέσεων.
Όταν ζήτησα 25 εισιτήρια για να καθίσουν σχετικά κοντά οι φίλαθλοί μας, ο υπεύθυνος της ομάδας μού εξήγησε ότι θα έπρεπε να μετακινήσει κατόχους διαρκείας για να βρεθούν οι θέσεις.
Αυτή η απάντηση με έβαλε σε σκέψεις.
Είναι εύκολο να μιλάμε για τους δημάρχους, τους πολιτικούς και όσα δεν κάνουν. Αλλά κάπου πρέπει να κοιταχτούμε κι εμείς στον καθρέφτη. Και βάζω πρώτα τον εαυτό μου μέσα.
Όταν εξασφαλίσαμε την ευρωπαϊκή συμμετοχή, είπαμε οι τρεις μας να κάνουμε κάθε αγώνα γιορτή. Ορίσαμε το διαρκείας στα 70 ευρώ, για όλους τους εντός έδρας αγώνες της γυναικείας ομάδας σε Ελλάδα, Ευρώπη και Κύπελλο, μαζί με τους αγώνες της ανδρικής.
Η ανταπόκριση ήταν απογοητευτική. Το λέω γνωρίζοντας πόσα διαρκείας έχουν πουληθεί και έχοντας πλήρη επίγνωση ότι για πολλές οικογένειες ακόμη και αυτά τα χρήματα είναι σημαντικά.
Όταν ρώτησα πόσες επιχειρήσεις στηρίζουν την πολωνική ομάδα, η απάντηση ήταν: περίπου 130.
Εμείς απέχουμε πολύ από αυτόν τον αριθμό.
Υπάρχουν επιχειρήσεις και άνθρωποι που μας στηρίζουν, και τους ευχαριστούμε ειλικρινά. Η FIBRAN, η ACA Lighting πέρυσι, η Metron που βρίσκεται σταθερά δίπλα στις ακαδημίες μας, αλλά και κάθε μικρότερος χορηγός που προσφέρει από το υστέρημα ή το περίσσευμά του. Η προσφορά όλων έχει αξία.
Υπάρχουν, όμως, και μεγάλες επιχειρήσεις της περιοχής που μας γύρισαν την πλάτη. Και αυτό πονάει, όταν βλέπεις πόσα θα μπορούσαμε να πετύχουμε με μια ευρύτερη στήριξη.
Κάπως έτσι, μια ομάδα σε μια πόλη της Πολωνίας έχει πολλαπλάσιο προϋπολογισμό από εμάς και κάνει κάθε παιχνίδι μια γιορτή.
Εμείς μπορούμε;
Μπορούν οι θεσμικοί φορείς να στηρίξουν περισσότερο;
Μπορούν οι επιχειρήσεις να μπουν σε αυτή την προσπάθεια;
Μπορούν οι φίλαθλοι να γεμίσουν την κερκίδα;
Μπορούν οι δημοσιογράφοι να αναδείξουν όσα γίνονται, ασκώντας φυσικά και την κριτική τους;
Γιατί η κριτική είναι απαραίτητη. Στην πορεία μας, όμως, συναντήσαμε και τοξικότητα που αδικεί την προσπάθεια και τους ανθρώπους της.
Εμείς οι τρεις έχουμε κάνει λάθη και έχουμε τις ευθύνες μας. Δεν διεκδικούμε το αλάθητο. Ζητάμε, όμως, να δούμε όλοι τι μπορούμε να προσφέρουμε για να πάει αυτή η προσπάθεια παρακάτω. Για την πόλη και για τα παιδιά μας.
Την επόμενη εβδομάδα υποδεχόμαστε τη Μονπελιέ, μια ομάδα με σπουδαία ευρωπαϊκή πορεία και πολλαπλάσιο μπάτζετ από το δικό μας.
Θέλω να δω το γήπεδο γεμάτο. Να έρθουν οικογένειες, παιδιά, άνθρωποι που αγαπούν τον αθλητισμό και τις Σέρρες. Να χειροκροτήσουμε τις αθλήτριές μας και να χαρούμε αυτό που μέχρι πριν από λίγα χρόνια έμοιαζε μακρινό: τον Πανσερραϊκό να παίζει στην Ευρώπη.
Το ερώτημα είναι απλό: μπορούμε να χαρούμε και να στηρίξουμε κάτι καλό που γίνεται στον τόπο μας ή θα μείνουμε στο «να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα»;
Ελπίζω η απάντηση να δοθεί την επόμενη εβδομάδα, στην κερκίδα.
Καλό βράδυ σε όλους.
About Author
